[Terug naar hoofdpagina] [Contactgegevens]

Kwaliteit van het HBO

Er is veel onrust ontstaan over kwaliteit van het HBO in het algemeen en een aantal opleidingen in het bijzonder. Het WO lijkt wat minder gevaar te lopen voor dergelijke negatieve publiciteit. Twee zaken zijn hierbij opmerkelijk. Op de eerste plaats gaat het om geaccrediteerde opleidingen. Het aantal kilo’s papier dat per studierichting/opleiding bij de keuringsinstantie is bezorgd, is aanzienlijk, maar deze hoeveelheid documentatie zegt vrijwel niets over de werkelijke kwaliteit van vorming en onderwijs van de studenten. Het gaat om de NVAO (= Nederlands –Vlaamse AccreditatieOrganisatie). Het is voornamelijk een keuring op basis van kriteria die de laatste decennia staan voor management van een onderwijsinstelling en een studierichting/opleiding. De verwerking van die informatie en de contrôle-activiteiten worden door de NVAO uitbesteed aan waarschijnlijk bevriende bedrijven die uiteraard keurig gecertificeerd zijn. Deze bedrijven mogen voor al die inspanningen een buitengewoon interessante prijs opvoeren. Zo is er een geprivatiseerde accreditiseringsbureaucratie ontstaan, met veel eigen belangen, en grote kosten voor het onderwijs. Geprivatiseerde organisaties die overheidstaken uitvoeren moeten argwanend gevolgd worden. De NVAO moet zo snel mogelijk afgeschaft worden. De onderwijsinspectie, waarvan de verhouding met landelijke overheid en politiek continu aandacht verdiend, moet dit werk verrichten en daartoe in staat (gesteld) zijn.
Op de tweede plaats wordt iedere keer zorgvuldig ontweken waar de oorzaak zit van tegenvallende onderwijsopbrengsten. De laatste decennia is massaal gebagatelliseerd dat goed onderwijs in sterke mate afhankelijk is van leraren die sociaal en communicatief competent moeten zijn, maar vooral vakinhoudelijk/leerstofinhoudelijk bekwaam en ambitieus. Door de onderwijsverantwoordelijken is massaal gegokt op de mogelijkheid dat mensen met begeleidingscapaciteiten (coachers), inhoudelijk gesteund door ICT (informatiecommunicatietechnologie) goede en zelfs excellente leerprestaties zouden kunnen realiseren. Een droevige vergissing. Een leraar die goed kan coachen maar niet voldoende kan rekenen, bereikt geen meerwaarde in de rekenen-prestaties. Dit eenvoudige voorbeeld is exemplarisch voor veel vakgebieden. De leerstofbekwaamheid van de leraar en de waardering daarvan moeten hersteld worden. Het belang van sociale en communicatieve intelligentie en vaardigheid is in het leraarschap van groot belang. Wil men eenzijdigheid in het leraarschap voorkomen (en dus meer bekwaamheid in het samenwerken realiseren) dan is een goede algemene ontwikkeling (‘Bildung’) gewenst. Zulke leraren zijn duurder, en dat zal wel een groot probleem zijn.